Że nie zawiodę, że cię nie zdradzę i zawsze będę przy tobie,

to tylko słowa w cukrze maczane, z których nie robisz nic sobie.

Dziś się zaklinasz, tuląc jej dłonie, jutro innej darujesz,

już tylko jedno mam skromne pytanie, czy ty w ogóle coś czujesz?

Słowa jak ptaki płyną w przestworza, znikają niczym mgła złudna,

za dwa dni nowe będzie kochanie, inną obwołasz, że cudna.

A kiedy nudą zawieje w mowie, kiedy zabraknie polotu

powracać będziesz ku dawnym marom, mówiąc, że tombak to złoto.

Jak wierzyć pustce, jak ufać złudzie, która ozdabia twe czoło,

może kto inny zrozumieć cię zdoła, mnie myśli nawet już bolą.

Uśmiech na drogę, słów miłych kilka i kres podróży powita,

może sam zadasz sobie pytanie, a może ktoś cię zapyta.

Coś ty uczynił z własnego życia? Kiczem żeś imię wypisał,

roztrwonił siebie za tanie ubranie, w które duszę dziś przybrał.

Politowania godnyś, żałości, co się schorzałym należy,

mieniąc się wielkim, toniesz w nicości, a życie przed siebie bieży.

… i jak każdy podrostek człowieczy miałam skłonności do szybkich i pochopnych opinii, ten był głupi bo…., a ta jeszcze głupsza bo….., co z racji na wiek i brak doświadczenia było wybaczalne, czas upływał i moje spojrzenie na ” głupotę ” również ulegało samoistnej redukcji. To co kiedyś było ” szczytem mądrości „, dziś zbladło i spadło na poziom egoistycznego zapatrzenia się we własne tragedie, fanatycznego wręcz uwielbienia własnego przeżywania i patrzenia na świat tylko poprzez własne ja. Jako młoda gniewna, nie potrafiłam i nie chciałam, słuchać porad i pouczeń tych co już doświadczyli życia, byli przecież tacy ” głupi „, tacy niedzisiejsi, stojący w miejscu. Odrzucałam wszystko nie słuchając, ich czas przemijał więc tylko gderali i próbowali powstrzymać mój pęd ku życiu. A jednak były zdania, które zapisały się w pamięci, przetrwały wszystkie porywy zbuntowanego żywota. Jest takie powiedzenie < każdy głupi swój rozum ma >, moja babcia ujmowała to nieco innymi słowami < w każdej głupocie jest mądrość, a ty nie oceniaj a poszukaj jej >, wzruszałam ramiona nie próbując nawet dociec o co chodziło. Doświadczywszy odrobinę życia, mam śmiałość rzec, iż miała rację, bo obserwując i analizując przeróżne głupoty, nie raz wnioski z nich wręcz powalają moje widzenie ludzi. Stąd pytam Ciebie jak możesz pisać, iż inni są zbyt głupi dla Ciebie, ich rozmowy zbyt prozaiczne, zbyt płaskie, skoro sam nic nie wniosłeś, przechodząc tylko i odrzucając, czego oczekujesz, skoro sam nie potrafisz wykrzesać z siebie nic ponad pogardliwe uniesienie ramion? Zatrzymaj się, spróbuj chociaż wniknąć pod warstwy szarości dialogu i bez oceniania, dotrzyj do sedna, nie skreślaj tylko dlatego, iż Tobie wydaje się ono mało wzniosłe, mało patetyczne, bo mądrość nie w pięknych słowach ukrywa się, nie w pozłocie odpustowego blichtru, nie w jarmarcznym krzyku , < JA mam najpiękniejsze myśli, JA najbardziej przezywam, JA nigdy nie kłamię, JA zawsze jestem sobą, JA jestem ponad >, wynoszenie siebie, stawianie własnego ja nad wszystkich nie jest mądrością, to chęć podporządkowania wszystkich i wszystkiego własnemu dobru. Egoistyczne czyż nie? Moja mądrość? To życie wedle zasad nie szufladkujących innych, to nie zapatrzenie się w siebie, nie odrzucanie innych tylko dlatego, że wolą swój ból, swoje rozterki oblec w wesoła rozmowę o niczym, to szacunek zarówno własnej osoby jak i tych, z którymi spędzam tę chwilę, to nie promowanie siebie, to nie przyoblekanie własnej pustoty w cudze gesty i słowa, to próba bycia sobą, w każdym momencie istnienia, to obserwacja i selekcja własnych zachowań, to świadomość iż jestem tylko miliardową cząstką tej reszty świata, którą ty odrzucasz nie próbując nawet poznać. Jestem głupotą, ale znam swoje ograniczenia, znam wartość własnych słów, wiem kim jestem i wiem co jest ważne. A Ty?

Nie chciałam zapomnieć, uwierz,

tak jakoś życie zagrało,

nie chciałam wpisać do wspomnień,

tego, co żyć jeszcze miało.

Zimny blat stołu rozgrzewa,

umarłych myśli pieśń życia,

jasnością czerni zdumiewa,

trzymając czek bez pokrycia.

Nie chciałam zabijać marzeń,

nigdy niczego nie chcę,

z uśmiechem czekałam zdarzeń,

w próżności co serce łechce.

Jesień szarugą stęskniona

umyła okna błękity

i własnym smutkiem zraniona,

zapada w kolejne świty.

Nie chciałam nigdy być sobą,

nie chciałam, nie chciałam, nie chciałam,

zmrożonych spojrzeń królową,

w królestwie westchnień się stałam.

… i pytam po raz enty, kiedy już przepełni się ten puchar, co! Ile to można tak pędzić i pędzić? Nie mam już sił, buńczuczne resztki uporu nie pozwalają upaść na kolana i załkać. Nie można być słabym, przetrwają tylko silni. Tylko czy ja chcę przetrwać? Czy naprawdę tego pragnę? Po co mi to, w imię czego i dla kogo? Każdego dnia czuję jak stalowy pancerz zaciska mą duszę, krępuje myśli, zniewala chłodem. Czuły dotyk przemienia krew w lód, zniknąć, odejść w niepamięć, przestać istnieć, czy o to w tym wszystkim chodzi? Czoło na dłoniach nie pulsuje, usta wykrzywia drwina, ot tyle wywalczyłam, tyle mam. Siwy włos śmieje się rubasznie, to jego powitanie, już przybył, czas zacząć odliczać czas, przyśpieszyć kroku, dołożyć starań, adrenalina, wyścig z czasem już się rozpoczął. Ostatnia prosta, z daleka widać już metę. Jeszcze tylko parę uderzeń serca, kilka oddechów i zakończy się ta cała tragikomedia. Pozostanie pusta scena, kicz.

Zaśnij i już nigdy więcej nie śpiewaj duszo zatracona,

co wydarta mroku, ku światłu wzlatać chciałaś

wbrew losowi swemu, zaśnij, niech słów twych nie słyszę,

ni też tej pieśni owej, wyrwanej obłokom, zamilcz.

Kto ciemnej gwiazdy urokiem zwabiony, na wskroś przeżarty

jadem samotności, znikomej szansy, czystości welony,

nie doświadczywszy, odejdzie pierwszy,

pamiętając zaśnie i już nie zechce powrotów ku prawdzie.

Zrodzony buntem, przeznaczeniem śmiały, aniołom czoła

schylić nie podoła, zmierzywszy biel skrzydeł zastojałych

zadrwi z wzniosłości, radością zakrwawi,

splami czernią dłonie, czułością wygaśnie.

Zaśnij więc ma duszo, cóż nam ludzkie brzemia

i nic ze szczęścia, złudą malowane, odejdą w nicość,

skruszmy mur więzienia, odejdźmy tam, gdzie poległy tamy

i horyzonty płoną od wejrzenia, gdzie wzrok nie sięgnie.

Gdzie się brzegiem nicości, otarwszy o radość, przechodzi

swobodnie, nie krzyżując dłoni, gdzie słów zbytkiem rozebrane

mienie, nie maszkarą zakwita, nie przyrzeka kłamiąc,

zaśnij i już nie powracaj, nie wołaj głuszą zbędnego istnienia.

Poprzez liści złotych szelest, poprzez myśli nurt zerwany,

byłeś drogi krętej celem, dziś przesmykiem poplątanym.

Tyle słów umarło na nic, tyle spojrzeń precz wygnano,

tyle pytań nie zadanych, jakiś sens nam odebrano.

Powiedz miły, warto było. szarość wnosić w tęczy drżenie?

Nie prosiłam, nie błagałam, ważne było serca tchnienie.

Rozpalałam mrok radością, wygaszałam smutek dnia,

trwałam poprzez zniechęcenie, byłeś tam gdzie byłam ja.

Myśl zabita dłoń ścisnęła, uśmiech w kpinie nadal trwa,

głośno śmieje się marzenie, co nam dzień jutrzejszy da?

Rozłączyły się nam cienie, ciernie wbiły ostrza swe,

zapomniało się cierpienie, idę tam gdzie nie ma mnie.

Poprzez liści opadanie, w zimnym blasku sen swój śnić,

czernią zasnuć miłowanie, być czy nie być, trwać czy żyć?

Skruszy chłód kolor nadziei, biel otuli każdą łzę,

będą jutra z nas się śmiały, czy zaufam- nie, już nie.

… i pochwalę się, że mam dosyć ciekawych sąsiadów. Nie są wścibscy ani też nachalni, ale lubią wiedzieć co w trawie piszczy. A z racji tego iż jestem wzywana do pracy o przeróżnych godzinach, ustaliłam z Miśkami, iż klucz od włości kładziemy zawsze w jedno miejsce, tak aby inni zainteresowani nie musieli pełnić warty pod drzwiami. O tym schowku wie również i moje rodzeństwo, nie zawsze mogą mnie zastać ale zawsze mogą się ugościć. Cóż, moja sąsiadka nie zna całej mojej rodziny, a ja nie widzę potrzeby przedstawiania ich jej. I właśnie ta nieznajomość twarzy stała się przyczyną sytuacji, kiedy to mój brat zmuszony został do odwrotu, dość nawet pośpiesznego, z moich włości. Jakiś czas temu przejeżdżał obok i zapragnął zrobić mi niespodziankę, tradycyjnie nie zastał nikogo, znając miejsce ukrycia klucza poczuł się panem sytuacji. Jak sam opowiadał, nie przypuszczał nawet, że z chwila wkroczenia na mój teren jest bacznie obserwowany, znikąd, jak twierdził, pojawiła się jakaś baba z maczugą i zaczęła na niego wrzeszczeć. Wymachiwała tym drągiem i darła się na całą okolicę, nawet nie próbował nic mówić, tylko szybko odwrócił się i darł przed siebie, bo to wiadomo co szalonej do głowy strzeli? Długo wspomnienie tego było powodem do salw wesołości. Ostatnio moi sąsiedzi wybudowali sobie domek, raczej domisko, ogólnie wszystko przebiegło sprawnie i terminowo, jedynie dach nastręcza im kłopot. Raz trzeci już zdejmują dachówkę, czy to wina materiału, czy też wykonawcy, kiedy nadciągają deszcze u nich w środku również leje się. Nie przytoczę błogosławieństw jakimi darzą i naturę i ludzi. Ostatnio ekipa spręża się, spręża o ile sąsiadka czuwa, a gdy tylko zniknie w otchłani domu, oni również znikają gdzieś w zaułkach. Nie raz z ciekawością spoglądałam na ich pracę i zastanawiałam, czy pracują na godziny. No cóż, pomysłowość sąsiadki przeszła moje oczekiwania, a znając ją wiedziałam, że coś wymyśli aby zdopingować załogę, tak więc kiedy to nad dachem zaległa błoga cisza, a zza schodów unosił się tylko błękitny dymek, wyszła niosąc radio, a kiedy poczuła na sobie zdumiony wzrok panów, rzekła:- no to może radia maryja posłuchamy? I można wierzyć bądź nie, ale żadna zachęta bardziej nie podziałała, panowie momentalnie odnaleźli swoje narzędzia i do końca dnia nie zauważyłam aby obijali się solidnie. I szczerzę pisząc, mnie również tym zaskoczyła, no bo co jak co ale aż takiej mocy z tego radia nie spodziewałabym się. Cóż, człowiek dziwi się całe życie, za każdym razem coraz mocniej.

… bo widzisz, kiedy juz tylko ciemność jest ze mną, wtedy przestaję być taka opanowana. Myślami przebiegam drogi już pokonane, szukam nowych rozwiązań, nowych nadziei i tylko pustą drogę mam przed oczami, kamienisty trakt, który wiem że przejść muszę i łzy nieposłuszne ożywają i staram się je kryć, bo siłą jest uśmiech i wiara w to jutro, które powinno być lepsze a nie jest i zamykam te cholernie mokre oczy, palcami wciskam powieki do oczodołów ale one wciąż są mokre. I skreślam kolejny dzień, skreślam kolejne cuda, które pomóc miały i jak te dni odeszły, zabierając ze sobą następny fragment mej duszy, ot tak kawałek po kawałeczku odchodzę wraz z tą nadzieją i tylko te łzy wciąż są nocą, od tamtego dnia nie opuszczają, wierne jak nikt nigdy nie był. Bo widzisz, przychodzi taki moment, że już nie masz sił aby być silnym, patrzysz na ręce i pytasz: co jeszcze mogę zrobić, ile z siebie dać, co dać aby w końcu zaczęło być dobrze. I wstaje ranek, rzucasz się w wir dnia tylko po to aby nocą ukryć się w ciemności i bezgłośnie wykrzyczeć: czego jeszcze chcesz, co jeszcze mam oddać z siebie, z czego zrezygnować aby zaczęło być dobrze?!! I wciąż nie jest. I przestajesz wierzyć, że kiedyś będzie. Ukrywasz się, odsuwasz od świata aby nie widzieli tej boleści, twego samo upodlenia się w poczuciu winy, wszak to twoje geny, ty jesteś winowajcą.

Przestajesz istnieć. Dzień za dniem, noc za nocą robisz rachunek sumienia, żałujesz za grzechy popełnione i te, których popełnić nie mogłeś, żałujesz, że jesteś, i błagasz aby pokuta ta była twoją, nie dziecka i wciąż słyszysz:

- mamo a jakby mnie nie było, to wyjechałabyś?

-nie, poszłabym tam gdzie ty będziesz.

… i nie pytaj mnie czego szukam, nie wiem, nie chcę nawet wiedzieć, znajdę to wtedy ogłoszę to wszem i wobec, a na razie idę przed siebie i rozglądam się po tym życiu, raz zaciekawiona, to znowu z obrzydzeniem, ale idę. Nie zatrzymam się aż dojdę tam gdzie dojść mam. Usiądę wtedy na polnym kamieniu, wyciągnę zmęczone nogi, ogarnę przestrzeń wokół siebie i zastanowię się nad sensem, który gdzieś tam wlókł się za mną. Podsumuję całe zło i dobro sunące za mną jako cień nieodłączny, postawię kolejną kropkę nad swoim ” i ” i albo zapłaczę albo zaśmieję radośnie. I tak patrząc za siebie odnajdę to wszystko co znaleźć miałam, raz jeszcze spojrzę w oczy tym, których spotkać miałam, nadam im dawne imiona, otworzę słowa otrzymane w darze z ich ust, te puste i te pełne treści, rozważę kolejny raz obietnice, odmierzę kilometry tęsknoty, wstęgą snujące się jako zawiesina pomiędzy dniami straconymi, pokiwam głową współczując sobie, z pokorą i buntem. A na swe usprawiedliwienie powiem tylko, byłam jaka byłam, grałam wedle kart mi rozdanych, co mi dano- oddałam, nie byłam dłużna, nie krzywdziłam ale i krzywdzić siebie nie dozwalałam. A czego szukałam, kim byłam? Człowieka szukałam, będąc człowiekiem.

Na niezdobytych szczytach dni,

skalistych szczelin przemijania,

szept spadającej kropli krwi

i myśl upadła na kolana.

I czyn w połowie porzucony

modlitwą swoją, kajdan brzemię

i zatracony własny mit

jak porzucone ludzkie mienie.

Tej niepamięci snują dal

ostatnim tańcem otuleni,

upadłych marzeń depcząc szal

odchodzą do krainy cieni.

Na niezdobytych szczytach dni

w królestwie zbrodni przeciw sobie,

skalanych ust czerwienią lśni

wykuty napis – jam jest człowiek.